SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK RAPORLAMASININ HUKUKİ DÖNÜŞÜMÜ: KARŞILAŞTIRMALI HUKUK VE TÜRK HUKUKU PERSPEKTİFİNDEN BİR ANALİZ
Author :
Abstract
Bu makale, sürdürülebilirlik raporlamasının global dönüşümü çerçevesinde Türkiye Sürdürülebilirlik Raporlama Standartları’nın (TSRS) hukuki gelişimini incelemektedir. 2023 yılında kabul edilip, izleyen dönemde getirilen güvence ve mesleki yeterlilik düzenlemeleriyle uygulamaya konulan TSRS, Uluslararası Sürdürülebilirlik Standartları Kurulu (ISSB)’nun IFRS S1 ve S2 standartlarına dayanan ulusal bir çerçeve oluşturmuştur. Çerçeve, yapısal olarak ISSB’nin yatırımcı odaklı yaklaşımını benimsemekle birlikte, zorunlu güvence, kurumsal gözetim ve geliştirilmiş açıklama uygulamaları yoluyla, Avrupa Birliği Kurumsal Sürdürülebilirlik Raporlama Direktifi’nin şeffaflık ve hesap verebilirlik hedeflerine yaklaşan işlevsel özellikler sergilemektedir. Çalışma, Türkiye’nin düzenleyici çerçevesinin, uluslararası normları kendi hukuki ve kurumsal yapısına bağlama duyarlı biçimde uyarladığını ortaya koymaktadır. Ayrıca, kapasite geliştirme, ulusal taksonomi gereksinimi, dijital uyum ve kurumsal koordinasyon alanlarında devam eden zorluklara işaret ederken, Türkiye’nin sürdürülebilirlik düzenlemeleri ve yönetişimi alanında bölgesel bir örnek oluşturma potansiyelini de vurgulamaktadır.
Keywords
Abstract
This article examines the legal evolution of the Turkish Sustainability Reporting Standards (TSRS) within the broader global transformation of sustainability disclosure. TSRS, adopted in 2023 and implemented with a series of assurance and professionalisation measures, establishes a national framework based on the International Sustainability Standards Board (ISSB)’s IFRS S1 and S2. While structurally aligned with the ISSB’s investor-oriented model, the Turkish regime, through mandatory assurance, institutional oversight, and enhanced disclosure practices, demonstrates functional characteristics that approach the transparency and accountability objectives of the EU’s Corporate Sustainability Reporting Directive. This study argues that Türkiye’s framework exemplifies a context-sensitive incorporation of global norms within its regulatory and institutional setting. It further identifies ongoing challenges in capacity building, digital alignment, absence of a national sustainability taxonomy and institutional coordination, while highlighting Türkiye’s potential to emerge as a regional reference point in sustainability regulation and governance.
