TÜRK MARKA HUKUKUNDA GERÇEK HAK SAHİBİNİN KORUNMASI: BARIŞÇIL BİRLİKTE VAR OLMA TEORİSİ EKSENİNDE DEĞERLENDİRMELER VE ÖNERİLER
Author :
Abstract
Bir markanın gerçek hak sahibi ile tescil sahibi, her zaman, aynı kişi değildir. Nitekim, markanın gerçek sahibi, bu markayı ticaret hayatında ilk defa, ciddi biçimde kullanan kişi şeklinde tanımlanmakta olup; markasını tescilsiz olarak da kullanabilir. Gerçek hak sahibinin sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğraması hâlinde, piyasada iki marka birlikte var olmaya mahkûm hâle gelir. Bu aşamada, gerçek hak sahibi, tescil sahibinin markasının hükümsüzlüğünü talep edemeyeceği gibi; tescil sahibi de, gerçek hak sahibinin markasını tescilsiz biçimde kullanmasını engelleyemez. Şu var ki, marka sahibinin tekliği ilkesi gereği, gerçek hak sahibinin, markasını tescil ettirmesi, artık, kural olarak, mümkün değildir. Gerçek hak sahibi ile tescil sahibi arasındaki ilişki bu şekilde dengelenmiş olsa da, gerçek hak sahibinin, üçüncü kişi mütecavizlere karşı durumu, tartışmaya açılmalıdır. Zira, kanaatimce, gerçek hak sahibi de, üçüncü kişilere karşı, tescil sahibi gibi korunabilmeyi hak etmektedir. Gerçek hak sahibinin, barışçıl birlikte teorisi kapsamında, tescil engelini aşması mümkündür. Ne var ki, barışçıl birlikte var olma teorisi, hukukumuzda, bazı açılardan, yanlış anlaşılmış olup, öncelikle bu hususların değerlendirilmesi gerekir. Bu çalışmada, gerçek hak sahibinin korunmasına ilişkin yetersizlik irdelenmekte ve barışçıl birlikte var olma teorisinin bu yetersizliğe çare olup olamayacağı değerlendirmektedir. Bu değerlendirme kapsamında, barışçıl birlikte var olma teorisinin uygulamasına ilişkin eleştirilere de yer verilmekte olup; netice itibariyle, teorinin gerçek hak sahiplerini korumada yetersiz kaldığı sonucuna varılmakta ve gerçek hak sahibi lehine zorunlu muvafakat şeklinde bir öneri sunulmaktadır.
Keywords
Abstract
The genuine owner of a trademark and its registered proprietor are not necessarily the same person. The genuine owner is generally understood as the person who first made substantial use of the mark in commerce, and such use may occur independently of registration. Where the genuine owner is precluded from invalidation due to the principle of acquiescence, the result is a situation in which two marks are compelled to coexist in the marketplace. At this stage, the genuine owner can no longer seek invalidation of the registered mark, nor can the proprietor prevent the genuine owner from continuing unregistered use of the mark. Nevertheless, in light of the principle of singularity of trademark ownership, the genuine owner is, in principle, no longer able to obtain registration of the mark. Although this framework establishes a balance between the genuine owner and the registered proprietor, the position of the genuine owner vis-à-vis third-party infringers warrants further examination. In the author’s view, the genuine owner should be entitled to protection against third parties to the same extent as a registered trademark proprietor. Within the scope of the doctrine of peaceful coexistence, the genuine owner can be able to overcome the obstacle to registration. However, the doctrine of peaceful coexistence has been misunderstood in several respects within our legal system, making it necessary to reassess its foundations and application. This study examines the inadequacy of the protection afforded to genuine owners and evaluates whether the doctrine of peaceful coexistence can serve as an effective remedy. In doing so, it also addresses criticisms concerning the practical application of the doctrine. Ultimately, the study concludes that the doctrine falls short in adequately protecting genuine owners and proposes the introduction of a mechanism of compulsory consent (of the registered proprietor) in favor of the genuine owner.