BANKACILIK SEKTÖRÜNDE YABANCI SERMAYE ORANLARI: TÜRKİYE VE DOĞU AVRUPA ÜLKELERİNİN KARŞILAŞTIRILMALI ANALİZİ(2010-2024)
Author :
Abstract
Gelişmekte olan ekonomilerde bankacılık sektörüne yönelik yabancı sermaye girişleri, finansal derinleşme, rekabet artışı ve kurumsal kapasite gelişimi açısından önemli bir rol oynamaktadır. Bununla birlikte, 2008 Küresel Finans Krizi sonrasında ortaya çıkan düzenleyici dönüşümler, Avrupa’daki Bankacılık Birliği süreci ve artan jeopolitik belirsizlikler, ülkelerin bankacılık sektöründeki sahiplik yapılarında belirgin farklılaşmalara yol açmıştır. Bu çalışmada, 2010–2024 döneminde Türkiye ile Doğu Avrupa ülkeleri olan Çek Cumhuriyeti, Polonya ve Macaristan’ın bankacılık sektörlerindeki yabancı sermaye oranları karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Bulgular, Çek Cumhuriyeti’nin yüksek yabancı sahiplik yapısını sürdürdüğünü; Polonya ve Macaristan’ın ise yerlileştirme politikaları ile yabancı payını azaltma eğilimine girdiğini göstermektedir. Türkiye ise kriz dönemlerinde kamu bankalarının kredi genişlemesi yoluyla devreye girdiği “kamu ağırlıklı karma model”e evrilmiştir. Çalışma, sahiplik yapısındaki bu ayrışmanın finansal istikrar ve kredi arzı üzerindeki etkilerini tartışmaktadır.
Keywords
Abstract
In developing economies, foreign capital inflows into the banking sector play a significant role in promoting financial deepening, enhancing competition, and strengthening institutional capacity. However, the regulatory transformations that followed the 2008 Global Financial Crisis, the establishment of the European Banking Union, and rising geopolitical uncertainties have led to pronounced divergences in the ownership structures of national banking systems.
This study comparatively analyzes foreign capital ratios in the banking sectors of Türkiye and the Eastern European countries of Czech Republic, Poland, and Hungary over the 2010–2024 period. The findings indicate that while the Czech Republic has maintained a high level of foreign ownership, Poland and Hungary have pursued localization strategies aimed at reducing the share of foreign capital. In contrast, Türkiye has evolved toward a “state-bank-weighted hybrid model,” in which public banks actively expand credit during periods of economic stress.
The study discusses the implications of this divergence in ownership structures for financial stability and credit supply dynamics.
Keywords
Foreign Capital Ratios, Banking Sector, Ownership Structure, Public Banks, Comparative Analysis