Banka ve Finans Hukuku (BFHD), Yıl 2025 Sayı 56 ( Aralık)

Anonim ve Limited Ortaklıklarda Ticari Vekil Tayini ve Temsil Yetkisinin Sınırlandırılmasına İlişkin Özellik Arz Eden Durumlar

Nuri Erdem — 2026-07-16

Anonim ve limited ortaklıklar bünyesinde ticari vekil tayini, TBK’nın genel hükümlerinden farklı olarak, TTK’nın konuyu düzenleyen hükümleri uyarınca şirket türüne özgü bir takım özel koşullara ve tescile usulüne tabi kılınmıştır. Anonim ve limited ortaklıklarda ticari vekil atanması ve yetki sınırlandırılmasına ilişkin özel usulün ve bu kapsamdaki temel tartışma noktalarının değerlendirilmesi, çalışmamızın konusunu teşkil etmektedir.

Anonim ortaklıklar bağlamında, 2024 yılında gerçekleştirilen yasa değişikliği, ticari vekil tayin yetkisinin bir takım şartlar dahilinde yönetim kurulunca devredilebilmesinin önünü açmıştır. Limited ortaklıklar yönünden ise, müdürler tarafından ticari vekil atanması halinde anonim ortaklıklara ilişkin ilgili hükümlerin kıyasen limited ortaklıklara da uygulanacağı düzenlenmiş olmasına karşılık, bu hükmün atama yetkisinin kural olarak genel kurula ait olduğunu belirten limited ortaklık hükümleri ile birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bir diğer özellik arz eden husus ise, her iki şirket türü için ticari vekilin temsil yetkisi sınırlandırmalarının tescili ile üçüncü kişilere karşı bu şekilde ileri sürülebilme imkânıdır. Yetki sınırlamalarına ilişkin hazırlanacak iç yönerge ile ticari vekil atamalarının ticaret siciline tescil ve ilanı imkânı, TTK’nın bu konudaki genel hükümlerdeki düzenlemelere nazaran ihtiva ettiği özel bir hükümdür. Bu usule riayet edilmesi, yapılacak yetki sınırlamalarının hukuken geçerlilik kazanması ve üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilmesi bakımından kendine özgü farklılıklar barındırmaktadır.

Son olarak, ticari vekilin atanması, azil ve yetkilerinin sınırlandırılmasında yasada belirtilen usule tam anlamıyla uyulmaması halinde dahi, her bir somut olay özelinde, dürüstlük kuralı çerçevesinde üçüncü kişilerin güvenini koruyan görünüşte temsil ilkesinin uygulanabilirliği değerlendirilmektedir.

SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK RAPORLAMASININ HUKUKİ DÖNÜŞÜMÜ: KARŞILAŞTIRMALI HUKUK VE TÜRK HUKUKU PERSPEKTİFİNDEN BİR ANALİZ

İbrahim Yaşar Gök — 2026-07-16

Bu makale, sürdürülebilirlik raporlamasının global dönüşümü çerçevesinde Türkiye Sürdürülebilirlik Raporlama Standartları’nın (TSRS) hukuki gelişimini incelemektedir. 2023 yılında kabul edilip, izleyen dönemde getirilen güvence ve mesleki yeterlilik düzenlemeleriyle uygulamaya konulan TSRS, Uluslararası Sürdürülebilirlik Standartları Kurulu (ISSB)’nun IFRS S1 ve S2 standartlarına dayanan ulusal bir çerçeve oluşturmuştur. Çerçeve, yapısal olarak ISSB’nin yatırımcı odaklı yaklaşımını benimsemekle birlikte, zorunlu güvence, kurumsal gözetim ve geliştirilmiş açıklama uygulamaları yoluyla, Avrupa Birliği Kurumsal Sürdürülebilirlik Raporlama Direktifi’nin şeffaflık ve hesap verebilirlik hedeflerine yaklaşan işlevsel özellikler sergilemektedir. Çalışma, Türkiye’nin düzenleyici çerçevesinin, uluslararası normları kendi hukuki ve kurumsal yapısına bağlama duyarlı biçimde uyarladığını ortaya koymaktadır. Ayrıca, kapasite geliştirme, ulusal taksonomi gereksinimi, dijital uyum ve kurumsal koordinasyon alanlarında devam eden zorluklara işaret ederken, Türkiye’nin sürdürülebilirlik düzenlemeleri ve yönetişimi alanında bölgesel bir örnek oluşturma potansiyelini de vurgulamaktadır.

E7 ÜLKELERİNDE EKONOMİK SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK BAĞLAMINDA KARBON EMİSYONUNUN TİCARET AÇIKLIĞI ÜZERİNDEKİ ETKİSİ

Fatih SELAMCIGencay KARAKAYA ,Şüheda BARAN SATILMIŞ — 2026-07-16

Bu çalışmanın amacı, E7 ülkelerinde karbon emisyonunun dışa açıklık üzerindeki etkisini environmental Kuznets curve, pollution haven hypothesis, environmental Heckscher-Ohlin theory, Porter hypothesis ve carbon leakage bağlamında teorik ve ampirik olarak incelemektir. 1994-2022 dönemine ait panel veri seti Stata 17 ve Eviews 13 programlarıyla analiz edilmiştir. Yöntem olarak Pedroni eş bütünleşme testi temel alınmış ve heterojen panel tahmincilerinden DCCEMG tahmincisi ve AMG tahmincisi ile desteklenmiştir. Sonuçlar, E7 ülkeleri için oluşturulan modelde heterojenliğin varlığını göstermektedir. Buna göre Çin, Rusya ve Türkiye’deki karbon emisyonunun dışa açıklığa etkisinde pozitif yönlülük ve istatistiksel olarak anlamlılık bulunmaktadır. İstatistiksel olarak anlamlılık düzeyi en yüksek Çin’de saptanırken, Türkiye ve Rusya’da görece düşük anlamlılık tespit edilmiştir. E7 ülkelerinden Brezilya, Hindistan, Endonezya ve Meksika’da ise istatistiksel olarak anlamlılık saptanmamıştır. Enerji kaynağı yapısı, üretim sürecindeki teknoloji düzeyi ve dış ticaretteki endüstriyel yapı, bu durumda belirleyici rol oynamaktadır. Elde edilen bulgular, gelişmekte olan ülkelerde çevresel faktörlerin ve dış ticaret politikalarının bir bütün olarak ele alınması gerektiğini göstermektedir. Bununla birlikte teknoloji yoğun, yenilikçi ve katma değerli üretime yönelim ise hem karbon emisyonunu azaltacak hem de dış ticarette rekabet avantajı kazandıracaktır.